"Δημιούργησαν παπούτσια για μένα , χωρίς να έχουν δει το αληθινό μέγεθος του πέλματος μου"

"Δημιούργησαν παπούτσια για μένα, χωρίς να έχουν δει το αληθινό μέγεθος του πέλματος μου",μου είπε κάποια μέρα μια μοναδική ψυχή..

Μιλούσαμε για την 'ιδανική ζωή' που πλάθουν οι γονείς για το παιδί τους,που βασίζεται στις δικές τους επιθυμίες και προσδοκίες.

Γονείς που θεωρούν τα παιδιά ως δική τους προέκταση,χωρίς να αναγνωρίζουν ότι το παιδί τους είναι ένα πλάσμα με τα δικά του μοναδικά και πολύτιμα διαφορετικά κομμάτια του σε σχέση με εκείνους.

Άραγε τι πονά περισσότερο;Το να φορέσει κανείς για πάντα αυτά τα παπούτσια και να συρρικνωθεί μέσα σε αυτά ή το να τα πετάξει και να μείνει ξυπόλητος;

..θα πορευτεί "ξυπόλητος" και θα τον συντροφεύει για πάντα το βάρος της επιλογής του;

.. μια φωνή.. ένα βλέμμα ..που σιωπηλά θα μιλούν για όσα θα μπορούσε αλλά δεν κατάφερε..;

ή θα βρει την δύναμη να διαλέξει "τα παπούτσια" που αληθινά ο ίδιος επιθυμεί,αναγνωρίζοντας την μοναδικότητα του;